Kategoria: Aktualności

BRACIA KAPŁANI, OSOBY ŻYCIA KONSEKROWANEGO,
BRACIA I SIOSTRY W JEDNOŚCI WIARY CHRYSTUSOWEGO KOŚCIOŁA,
Miłość i odpowiedzialność za Kościół częstochowski skłaniają mnie, by w Niedzielę Słowa Bożego, a zarazem w Tygodniu Modlitwy o Jedność Chrześcijan skierować do Was to słowo pasterskiej troski.

1. W świetle źródeł biblijnych
   Św. Mateusz Ewangelista ukazuje nam dziś Pana Jezusa, który głosi Ewangelię o królestwie Bożym oraz leczy wszelkie choroby i słabości wśród ludu. Od samego początku działalności Chrystusa towarzyszą mu powołani przez niego apostołowie, którzy w przyszłości będą w mocy Ducha Świętego kontynuować Jego misję. Nie jest ona zawężona do granic Izraela, ale obejmuje cały świat. Jej celem jest głoszenie Ewangelii, a w konsekwencji założenie Kościoła tam, gdzie go jeszcze nie ma.
   W tworzeniu nowych wspólnot Kościoła na początku jego dziejów ogromną rolę odegrał św. Paweł Apostoł Narodów. Wspólnoty te, jak np. Kościół w Koryncie, choć tak obficie doświadczały mocy i charyzmatów Ducha Świętego, nie były wolne od różnego rodzaju słabości i niedojrzałości. We wspólnocie Korynckiej dochodziło między innymi do rozłamów i tworzyły się różne stronnictwa. Wobec tego i innych nieporządków koniecznym była autorytatywna apostolska interwencja św. Pawła. Św. Paweł przypomniał Koryntianom, że przez fakt chrztu czy jakiejkolwiek innej
   2
   posługi kościelnej nie należą do osoby, która tę posługę pełniła, ale do Chrystusa, który za nich umarł.
2. „Grzech” indywidualizmu
   Na przestrzeni wieków Kościół nie był wolny od różnych podziałów i braków jedności. Również dzisiaj zauważamy niepokojące zjawiska na różnych poziomach życia Kościoła. Jednym z głównych przyczyn takiego stanu rzeczy jest postawa indywidualizmu. Indywidualizm oznacza przyznawanie jednostce absolutnej wartości i postawienie jej w centrum rzeczywistości jako jedyne kryterium odniesienia i oceny. Jedną z konsekwencji takiej postawy jest absolutyzacja subiektywizmu, gdyż w tej perspektywie „prawdziwe” jest to, co dana jednostka sądzi czy chce, by było prawdziwe.
   Niestety postawa wyrafinowanego egoizmu i indywidualizmu dotyczy również osób wierzących i religijnych. Polega ona na przywłaszczeniu sobie Ewangelii na własny użytek, niejako dla własnej doskonałości. Często połączone to jest z uzurpacją prawa do potępiania zła w świecie, głupoty innych i krytyki Kościoła. Towarzyszy temu przekonanie, że można Bogu składać szczerą ofiarę na ołtarzu bez pojednania się z bratem (por. Mt 5,24) lub stać przed Bogiem w obłudnej postawie modlitewnej, by celebrować własną wyższość w stosunku do innych (por. Łk 18,11), albo na pytanie Boga: „Gdzie jest twój brat?” odpowiadać: „Czyż jestem stróżem brata mego?” (Rdz 4,9), wymigując się z wszelkiej odpowiedzialności za bliźniego.
   W końcu skrajny indywidualizm skutkuje odrzuceniem pośrednictwa zbawczego Kościoła i władzy apostolskiej oraz może prowadzić do odstępstwa.
3. Sprawa Pustelni w Czatachowej
   Wraz z objęciem posługi pasterskiej w Archidiecezji Częstochowskiej w 2012 r. jako piąty biskup częstochowski przejąłem również złożoną a może i nawet skomplikowaną sytuację „Pustelni Ducha Świętego” w Czatachowej koło Żarek,
   3
   posługi księdza Daniela Galusa oraz Wspólnoty Miłość i Miłosierdzie Jezusa. Pomimo nawróceń, deklarowanych przez liczne osoby uzdrowień czy uwolnień działalność ks. Daniela budziła niepokój u wielu osób, w tym biskupów polskich. Posłuszny słowom św. Pawła, a przywołanych przez Sobór Watykański II, „by nie gasić Ducha, lecz doświadczać wszystkiego i zachowywać to, co dobre (por. 1 Tes 5,12 i 19- 21), podejmowałem próbę rozeznania i uporządkowania zaistniałej sytuacji. Wyrazem tego były moje osobiste spotkania z ks. Danielem, a także wspólna modlitwa razem ze Wspólnotą Miłość i Miłosierdzie Jezusa, zarówno w Częstochowie, na Przeprośnej Górce czy w Olsztynie.
   Niestety pomimo próśb, rozmów czy dyscyplinujących decyzji potwierdzonych autorytetem Stolicy Apostolskiej nie udało się osiągnąć ducha jedności we współodpowiedzialności za to miejsce jakim była „Pustelnia Ducha Świętego” czy też posługi kapłańskiej i statusu ks. Daniela Galusa w Kościele Częstochowskim. Dlatego wobec trwałej postawy nieposłuszeństwa zdecydowałem się w 2022 r. na objęcie zakazem sprawowania sakramentów i sakramentaliów terenu byłej „Pustelni Ducha Świętego” w Czatachowej. Podobnie nałożyłem karę suspensy czyli zakazu sprawowania władzy święceń na ks. Daniela. Chciałbym podkreślić, że nałożone kary mają charakter poprawczy i są wezwaniem do nawrócenia oraz posłuszeństwa prawowitemu biskupowi.
   Drodzy bracia i siostry,
   Jestem świadom, że nikt z nas nie może powiedzieć, że jestem bez winy. Również biskup odpowiedzialny przed Bogiem za powierzony mu Kościół, nie zawsze będzie podejmował najlepsze i najtrafniejsze decyzje. Nie pomniejsza to jednak faktu, że tak jak w Kościele nie ma takiej władzy, która mogłaby zmienić depozyt wiary i moralności przekazany nam przez Chrystusa, tak również nie ma innej pewnej drogi, która weryfikuje naszą świętość jak droga posłuszeństwa Kościołowi. Jest to droga Chrystusa, który stał się posłusznym aż do śmierci, a była to śmierć na krzyżu.
   Dlatego zwracam się tym słowem do Wspólnoty Miłość i Miłosierdzie jak i do Was wszystkich z serdeczną prośbą, abyśmy wyznając „wiarę w Kościół Chrystusowy” – z pomocą Ducha Świętego, Ducha Prawdy i Miłości, oczyszczali się
   4
   z tego wszystkiego, co uderza w jedność wiary, w świętość, powszechność i apostolskość Kościoła. Proszę również wszystkich o pełną ufności modlitwę o jedność Kościoła.
   Z serca udzielam pasterskiego błogosławieństwa:
   W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen!
   (-) + Wacław Depo
   Arcybiskup Metropolita Częstochowski
   Częstochowa, 20 stycznia 2023 r.

Kuria Metropolitalna Częstochowa, 20 stycznia 2023 r.
w Częstochowie
L.dz. 142/4.1/2023
Z a r z ą d z e n i e
Powyższy słowo należy odczytać we wszystkich kościołach i kaplicach na terenie archidiecezji częstochowskiej w niedzielę 22 stycznia br.
(-) ks. Marian Szczerba
Wikariusz Generalny

W przestrzeni publicznej coraz częściej słyszymy pytania o postawę Jana Pawła II wobec dramatu wykorzystywania seksualnego osób małoletnich i bezbronnych przez duchownych, a także o sposób reagowania na tego rodzaju przestępstwa podczas jego pontyfikatu. Coraz głośniej stawiana jest teza, że Papież nie podchodził właściwie do tego rodzaju czynów i niewiele robił, aby ten problem rozwiązać, a nawet go ukrywał. Wydaje się, że panuje swego rodzaju moda na formułowanie tego typu opinii. Wpisuje się to w próby podważenia autorytetu Jana Pawła II, a nawet zakwestionowania jego świętości, potwierdzonej w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. W  konsekwencji stanowi to usiłowanie pomniejszenia znaczenia tego wyjątkowego pontyfikatu dla Kościoła, świata, kultury i człowieka.

Medialny atak na św. Jana Pawła II i jego pontyfikat znajduje także swoją przyczynę w  nastawieniu do jego nauczania, wyrażonego chociażby w takich encyklikach, jak Redemptor hominis czy Veritatis splendor, a także w głoszonej przez niego teologii ciała, co  nie odpowiada współczesnym ideologiom propagującym hedonizm, relatywizm i nihilizm moralny.

W tej sytuacji uczciwe szukanie prawdy i dawanie jej świadectwa jest obowiązkiem każdego prawego sumienia. Spojrzenie na działania Jana Pawła II powinno uwzględniać kontekst historyczny i ówczesny stan wiedzy, a także uwarunkowania, w jakich on żył. Były one naznaczone przede wszystkim następstwami rewolucji kulturowej 1968 roku, odrzucającej obiektywne kryteria moralności i osobowej odpowiedzialności. Powszechnie głoszono, zwłaszcza w środowiskach uniwersyteckich Zachodu, że wszystko ma tę samą wartość i że, w konsekwencji, nie istnieje odtąd żadna różnica między dobrem i złem, prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą. Obecnie pojawiają się nowe ideologie, które są spuścizną rewolucji 1968 roku. Podważają one chrześcijańską antropologię, której podstawową prawdą jest stworzenie człowieka przez Boga, jako kobietę i mężczyznę, na Jego obraz i podobieństwo. W sposób oczywisty walka z chrześcijańską wizją człowieka łączy się z próbami podważania wielkiego autorytetu, jakim na całym świecie cieszy się św. Jan Paweł II, który z ogromną mocą głosił tę wizję na wszystkich współczesnych mu areopagach.

Starając się zrozumieć podejście Jana Pawła II do problemu wykorzystywania seksualnego małoletnich, pragniemy pokazać konsekwentnie podejmowane przez niego działania. 

1. Już w początkach pontyfikatu w wprowadzonym przez Jana Pawła II w 1983 roku nowym „Kodeksie Prawa Kanonicznego” jednoznacznie zobligowano przełożonych kościelnych do karania sprawiedliwą karą członków kleru, będących sprawcami wykorzystania seksualnego małoletnich, nie wyłączając wydalenia ich ze stanu duchownego.

W 1992 roku Jan Paweł II ogłosił „Katechizm Kościoła Katolickiego”, który w artykule 2389 stwierdza, że „nadużycia seksualne popełniane przez dorosłych na dzieciach lub młodzieży powierzonych ich opiece” są grzechem, będącym „jednocześnie gorszącym zamachem na integralność fizyczną i moralną młodych, którzy będą nosić jego piętno przez całe życie, oraz pogwałceniem odpowiedzialności wychowawczej”.

2. Prawdopodobnie pierwszy poważny sygnał o przestępstwach seksualnych popełnianych przez duchownych na szkodę osób małoletnich dotarł do Jana Pawła II z Kościoła w Stanach Zjednoczonych w 1985 roku za pośrednictwem nuncjusza apostolskiego w Waszyngtonie. Była to analiza dotycząca nieskuteczności dotychczasowych działań Kościoła w USA wobec sprawców wspomnianych przestępstw. O rzeczywistej skali tego zjawiska nie miano jednak wtedy pełnego wyobrażenia.

3. Podczas wizyty ad limina episkopatu USA w 1993 roku Jan Paweł II zauważył, że biskupi nie byli jednomyślni w stosowaniu prawa karnego w odniesieniu do przestępstw seksualnych popełnianych przez duchownych. Dominowała tendencja do minimalizowania znaczenia prawa karnego w życiu wspólnoty kościelnej, a istniejące narzędzia prawne często nie były stosowane. Nie uświadamiano sobie również tego, jak głębokie i szkodliwe dla psychiki ofiar mogą być skutki tych przestępstw. W tym samym bowiem czasie w skali światowej rosły w siłę ruchy domagające się legalizacji pedofilii.

Po tej wizycie w liście do biskupów amerykańskich Jan Paweł II napisał: „kanoniczne kary, które są przewidziane za niektóre przestępstwa i wyrażają społeczną dezaprobatę wobec zła, są w pełni uzasadnione. Pomagają one zachować wyraźne rozróżnienie między dobrem a złem, przyczyniają się do moralnego zachowania, a także tworzą właściwą świadomość wagi popełnionego zła”.

W drugiej części tego listu Jan Paweł II przestrzegał przed traktowaniem zła moralnego jako okazji do sensacji. „Zło rzeczywiście może być sensacyjne, ale sensacyjność wokół niego jest zawsze niebezpieczna dla moralności” – pisał. Możliwe, że ten sposób myślenia Papieża był pewną konsekwencją wynikającą z jego polskich bolesnych doświadczeń, gdy pod rządami komunistów mass media były niejako urzędowo wrogie wobec Kościoła i częstokroć pojawiające się w niej informacje były po prostu kłamstwami i oszczerstwami. Postawa nieufności i niedowierzania wobec pojawiających się zarzutów dotyczących duchownych była zatem w dużej mierze uzasadniona, tym bardziej że w systemie komunistycznym były one często sposobem dyskredytowania pozycji i działania Kościoła oraz okazją do werbowania współpracowników spośród duchowieństwa.

4. Wydaje się, że w okresie od połowy lat osiemdziesiątych do połowy lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku skandal wykorzystania seksualnego rysował się dla Jana Pawła II głównie jako problem Kościoła w Stanach Zjednoczonych i w krajach anglosaskich. Dlatego w 1994 roku wydał on indult dla Kościoła w USA, którego celem było zapewnienie większej ochrony dzieci i młodzieży poprzez uzgodnienie przepisów kościelnych z prawem amerykańskim. Dokument  ten podniósł wiek ochrony osób małoletnich z 16 do 18 lat i wydłużył okres przedawnienia przestępstw wykorzystania seksualnego małoletnich do 10 lat od ukończenia 18. roku życia przez osobę skrzywdzoną. Dwa lata później, w 1996 roku, Papież wydał podobny indult dla Kościoła w Irlandii, skąd również zaczęły napływać informacje o przestępstwach seksualnych popełnionych przez duchownych.

Świadomość Papieża dotycząca skali i skutków tych przestępstw wzrastała zatem wraz z upływem lat. Stawało się dla niego coraz bardziej jasne, że biskupi i wyżsi przełożeni zakonni nie podejmowali adekwatnych i przewidzianych prawem działań oraz że nie radzili sobie z ich stosowaniem.

5. Dlatego, pomimo posoborowych tendencji decentralizacyjnych, w 2001 roku Jan Paweł II wydał dokument Sacramentorum sanctitatis tutela dla całego Kościoła. Dziecko zostało w nim ukazane jako jeden z największych skarbów, który za wszelką cenę należy chronić. Krzywda wyrządzona dziecku w sferze seksualnej została uznana za jedno z najcięższych przestępstw kościelnych i zrównana z profanacją Najświętszego Sakramentu czy złamaniem tajemnicy spowiedzi. Aby uniknąć bagatelizowania tych przestępstw w ramach Kościołów lokalnych, Papież na mocy tego dokumentu ustanowił jurysdykcję Stolicy Apostolskiej nad wszystkimi przypadkami wykorzystania seksualnego małoletnich od momentu uprawdopodobnienia się przestępstwa i nakazał jego zgłoszenie do Kongregacji Nauki Wiary. Odtąd postępowania karne prowadzone w tych sprawach zostały zarezerwowane Stolicy Apostolskiej i po dzień dzisiejszy pozostają pod jej ścisłą kontrolą. Decyzja ta pokazała, że Jan Paweł II zdał sobie sprawę ze skali i globalnego charakteru kryzysu spowodowanego wykorzystaniem seksualnym dzieci i młodzieży. Ta zmiana w stosowaniu i egzekwowaniu prawa była prawdziwie bezprecedensowa. Z perspektywy czasu widać, że okazała się ona punktem przełomowym w walce Kościoła z przestępstwami seksualnymi we własnych szeregach. W ślad za tymi decyzjami Jana Pawła II Stolica Apostolska zobowiązała wszystkie Episkopaty do wprowadzenia szczegółowych norm postępowania w takich przypadkach, przy równoczesnym respektowaniu prawa świeckiego.

6. Przejawem wzrastającej świadomości Papieża było jego przemówienie do kardynałów amerykańskich w kwietniu 2002 roku podczas spotkania, które było bezpośrednim następstwem fali ujawnień przestępstw wobec dzieci i małoletnich dokonanych przez osoby duchowne, sprowokowanej przez serię artykułów zamieszczonych w dzienniku „Boston Globe”. Dokonując diagnozy kryzysu, Jan Paweł II wskazał na ból osób zranionych przestępstwem. Ofiary nadużyć oraz ich rodziny zapewnił o „swojej głębokiej solidarności i trosce”. Zaznaczył przy tym, że zmierzenie się z tymi bolesnymi skutkami musi odmienić Kościół i uczynić go bardziej świętym. Podkreślił też, że kto krzywdzi młodych, jest tej świętości zaprzeczeniem i że „w kapłaństwie i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby małoletnich”. Za istotną część problemu uznał też fakt, że „wielu czuje się zranionych sposobem podejścia hierarchów do tych przestępstw” oraz ich „decyzjami, które w skutkach okazały się błędne”. Podana przez Papieża diagnoza kryzysu jest zatem jasna, a kierunek działań, które mają uzdrowić sytuację – jednoznaczny.

7. Z przedstawionych działań Jana Pawła II wobec ujawniającego się coraz wyraźniej kryzysu wyłania się obraz Pasterza, który odważnie i zdecydowanie pragnął się z nim zmierzyć, będąc równocześnie świadomy, że kryzys ten może zagrozić zdolności Kościoła do właściwego pełnienia jego misji w świecie. Papież doszedł do wniosku, że tylko „Kościół, stawiający czoła problemowi wykorzystywania z jasnością i determinacją” może również pomóc społeczeństwu przeciwstawić się pladze przestępstw seksualnych wobec małoletnich i bezbronnych. Widząc, że wobec tego problemu punktowe odpowiedzi nie są wystarczającym rozwiązaniem, w 2001 roku Papież podjął decydujący krok i zmienił prawo, które stało się narzędziem dla całego Kościoła. Tą zmianą uruchomił proces oczyszczania Kościoła, kontynuowany przez jego następców: papieży Benedykta XVI i Franciszka.

Usiłując dzisiaj zrozumieć ówczesną sytuację, trzeba też uwzględnić dominującą wtedy także w Kościele mentalność dyskrecji. Jeśli więc nawet podejmowano jakieś działania, to jednocześnie panował lęk i opór przed ich transparentnym komunikowaniem.

Ponadto lektura raportu Stolicy Apostolskiej dotyczącego byłego kard. Theodora McCarricka każe stawiać pytania o to, w jakim stopniu Jan Paweł II był rzetelnie informowany przez powołane do tego organy, a w jakim stopniu pewne decyzje były podejmowane bez jego wiedzy na innych szczeblach władzy, zgodnie z kompetencjami. W każdym razie raport nt. McCarrica nie pokazuje jakiegokolwiek „tuszowania” czy „zamiatania pod dywan” przez Jana Pawła II przestępstw seksualnych, których dopuścili się duchowni.

Próba zrozumienia postawy i działań świętego Jana Pawła II może być dla nas szansą na uświadomienie sobie, że działanie Boże przechodzi przez zwykłe – uwarunkowane kontekstem dziejowym i osobistą historią – człowieczeństwo. Jest także dla nas drogą do głębszego zrozumienia świętości, która polega na heroicznym przeżywaniu wiary, nadziei i miłości. Papież wielką wrażliwością otaczał każdego człowieka, o czym świadczy jego życie i nauczanie. Ogłoszenie przez Kościół świętości człowieka nie jest stwierdzeniem jego bezgrzeszności, a tym bardziej bezbłędności, lecz uznaniem świadectwa jego więzi z Chrystusem, mimo i na przekór ludzkim ograniczeniom i uwarunkowaniom.

Bezspornym faktem jest, że Jan Paweł II był papieżem, który zgodnie z nabywaną wiedzą podjął zdecydowaną walkę z przypadkami wykorzystywania seksualnego dzieci i małoletnich przez niektórych duchownych oraz wprowadził obowiązujące w całym Kościele normy  rozliczania tego typu przestępstw, podkreślając, że w „stanie kapłańskim i życiu zakonnym nie ma miejsca dla tych, którzy krzywdziliby młodych”. Rozpoczął jakże ważny i kontynuowany do dziś proces oczyszczenia Kościoła w tej sferze.

Jasna Góra, 14 listopada 2022 roku

PYTANIA NA EGZAMIN DO BIERZMOWANIA

1. Co to jest religia?
   Religia jest to łączność człowieka z Panem Bogiem.
2. Jaką religią jest religia katolicka?
   Religia katolicka jest religią objawioną przez Boga.
3. W czym zawiera się wszystko, co Pan Bóg objawił?
   To wszystko, co Pan Bóg objawił, zawiera się w Piśmie św. i Tradycji.
4. Co to jest Pismo św.?
   Pismo święte jest to zbiór ksiąg napisanych pod natchnieniem Ducha Świętego, który zawiera
   Słowo Boże skierowane do ludzi.
5. Kto jest autorem Pisma św.?
   Pierwszorzędnym autorem Pisma św. jest Duch Święty, a drugorzędnym – ludzie przez Ducha
   Świętego natchnieni.
6. Jak dzieli się Pismo św.?
   Pismo św. dzieli się na Stary Testament oraz Nowy Testament.
7. Co to jest Tradycja?
   Tradycja, czyli podanie ustne jest to zbiór objawionych prawd Bożych, nie spisanych przez
   Apostołów, które Kościół katolicki przechowuje i do wierzenia podaje.
8. Co to jest Trójca Święta?
   Jednego Boga w trzech Osobach Boskich (Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty) nazywamy
   Trójcą Przenajświętszą.
9. Kto to są aniołowie?
   Aniołowie są to duchy, które mają rozum i wolną wolę, a nie mają ciała. Pan Bóg stworzył
   aniołów, aby Mu służyli, oznajmiali Jego wolę ludziom i opiekowali się nimi. Zbuntowanych
   aniołów nazywamy szatanami.
10. Kto to jest człowiek?
    Człowiek jest najdoskonalszym stworzeniem Boga na ziemi. Jest to jedna całość ciała i duszy
    nieśmiertelnej.
11. Kim jest Jezus Chrystus?
    Jezus Chrystus jest Synem Bożym, który stał się człowiekiem dla naszego zbawienia.
12. Kto jest Ojcem, Matką i Opiekunem Pana Jezusa?
    Ojcem Pana Jezusa jest Bóg Ojciec, Matką – Najświętsza Maryja Panna, Opiekunem – św.
    Józef.
13. Gdzie i kiedy narodził się Pan Jezus?
    Pan Jezus narodził się w Palestynie, w miasteczku Betlejem, za panowania cesarza
    rzymskiego Augusta i króla żydowskiego Heroda.
14. Co to jest cud?
    Cud jest to nadzwyczajne dzieło widzialne, którego nie może dokonać żadne stworzenie, lecz
    tylko sam Bóg.
15. Jakie jest najważniejsze przykazanie Pana Jezusa?
    Najważniejszym przykazaniem Pana Jezusa jest przykazanie miłości: „Będziesz miłował Pana
    Boga twego z całego serca twego, z całej duszy twojej, ze wszystkich sił twoich, ze
    wszystkiej myśli twojej, a bliźniego swego jak siebie samego”.
16. Co to jest Kościół katolicki?
    Kościół katolicki jest to:
    a) zjednoczenie chrześcijan, którzy pod przewodnictwem Papieża dążą do zbawienia przez
    wyznawanie tej samej wiary i przyjmowanie tych samych sakramentów św.,
    b) lud Boży wybrany przez Boga, mający specjalne zadanie do spełnienia (uczyć o Bogu i być
    znakiem Boga),
    c) Ciało Mistyczne Jezusa Chrystusa, czyli żywy organizm, którego głową jest Chrystus,
    członkami – ludzie ochrzczeni połączeni z nim życiem Bożym (łaska uświęcająca), wzajemnie
    odpowiedzialni za siebie,
    d) owczarnia Pana Jezusa i Rodzina Boża.
17. Kto założył Kościół katolicki?
    Kościół katolicki założył Pan Jezus – gromadząc wiernych (nowy lud Boży), wybierając z
    nich 12 Apostołów i ustanawiając św. Piotra widzialną głową Kościoła.
18. Kto obecnie jest Głową Kościoła?
    Niewidzialną Głową Kościoła jest Pan Jezus. Widzialną Głową Kościoła jest Następca św.
    Piotra czyli Papież w Rzymie, obecnie papież Franciszek.
19. Po czym poznajemy, że Kościół jest powszechny?
    Kościół jest powszechny, ponieważ:
    a) jest przeznaczony dla wszystkich ludzi,
    b) rozszerza się po całej ziemi,
    c) trwa nieprzerwanie od Pana Jezusa do końca świata.
20. Kim jest Duch Święty?
    Duch Święty jest to trzecia Osoba Boska, która pochodzi od Ojca i Syna.
21. Kiedy Duch Święty zstępuje na nas?
    Duch Święty zstępuje na nas już przy chrzcie św., a w szczególny sposób napełnia nas sobą w
    sakramencie bierzmowania. .
22. Co to jest diecezja?
    Diecezja jest to część Kościoła, którą rządzi biskup ordynariusz. Diecezja dzieli się na
    dekanaty, dekanaty na parafie. Kilka diecezji tworzy metropolię – kilka metropolii tworzy
    prowincję kościelną.
23. Co to jest Świętych obcowanie?
    Świętych obcowanie jest to duchowa łączność między wiernymi na ziemi, duszami w czyśćcu
    i świętymi w niebie (Kościół pielgrzymujący, cierpiący i tryumfujący).
24. Jakie są rzeczy ostateczne człowieka?
    Ostatecznymi rzeczami człowieka są: śmierć, sąd Boży, niebo albo piekło.
25. Co to jest śmierć?
    Śmierć jest to odłączenie duszy od ciała człowieka Patronem dobrej śmierci jest św. Józef.
    Dobra śmierć – to śmierć w łasce uświęcającej.
    26.Co to jest czyściec?
    Czyściec jest to stan kary doczesnej po śmierci.
26. Co to jest niebo?
    Niebo jest to miejsce, gdzie aniołowie i święci cieszą się wiecznym szczęściem.
27. Co to jest piekło?
    Piekło to jest stan wiecznej kary.
28. Co to jest sumienie?
    Sumienie jest to głos duszy, który mówi: „To czyń, bo dobre; tamtego nie czyń, bo złe”.
29. Kiedy człowiek popełnia grzech?
    Człowiek popełnia grzech, gdy świadomie i dobrowolnie przekracza przykazania Boże lub
    kościelne.
30. Co to jest nałóg?
    Nałóg jest to stała skłonność do popełniania tych samych grzechów.
31. Co to są cnoty Boskie?
    Cnoty Boskie są to te cnoty, które odnoszą się do Boga (udoskonalają naszą więź z
    Bogiem). Są to: wiara, nadzieja i miłość.
32. Co to znaczy miłować Pana Boga?
    Miłować Pana Boga; to znaczy cenić Pana Boga ponad wszystko na świecie i chętnie spełniać
    Jego wolę. Najpewniejszą oznaką miłości Boga jest miłość bliźnich.
33. Co to jest modlitwa?
    Modlitwa jest to rozmowa człowieka z Panem Bogiem. Może ona być ustna, myślna,
    indywidualna lub liturgiczna.
34. W jakim celu Kościół św. nakazuje post?
    Abyśmy pokutowali za grzechy, abyśmy wyrabiali w sobie silną wolę.
35. Co to jest łaska Boża?
    Łaska Boża jest to dar nadprzyrodzony, którego Pan Bóg udziela nam do zbawienia.
36. Co to jest łaska uświęcająca?
    Łaska uświęcająca jest to dar Boży, który daje nam życie, nadprzyrodzone i czyni nas dziećmi
    Bożymi (jest to życie Boże w nas).
37. Co to jest łaska uczynkowa?
    Łaska uczynkowa jest to pomoc Boża do spełnienia dobrych uczynków, potrzebnych do
    zbawienia.
38. Co to jest sakrament?
    Sakrament jest to znak widzialny, który z ustanowienia Pana Jezusa daje nam łaskę Bożą (jest
    to nasze spotkanie z Chrystusem).
39. Co to jest chrzest?
    Chrzest jest to pierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, który gładzi grzech pierworodny, daje
    nam życie Boże, czyni członkami Kościoła katolickiego (pierwszy, bo bez niego nie można
    przyjąć ważnie innych sakramentów; najpotrzebniejszy, bo bez niego nie można się zbawić.
    Zobowiązuje on nas do stałego nawracania się, do walki z grzechem i pogłębiania wiary).
40. Co to jest bierzmowanie?
    Bierzmowanie jest to sakrament, w którym Duch Święty umacnia chrześcijanina, aby wiarę
    swą mężnie wyznawał, bronił jej i według niej żył.
41. Jakie znasz inne nazwy bierzmowania?
    a) sakrament dojrzałości chrześcijańskiej, bo udzielany jest temu, kto powinien sobie zdawać
    sprawę, co to znaczy być świadomym i wzorowym katolikiem,
    b) sakrament Ducha Świętego, bo On w tym sakramencie zstępuje na nas i ubogaca nas
    swymi darami.
42. Co oznacza słowo „bierzmowanie”?
    Słowo „bierzmowanie” pochodzi od staropolskiego słowa „bierzmo”. Była to belka
    wzmacniająca strop. Celem bierzmowania jest bowiem wzmocnienie nas w wierze.
43. Jakich łask udziela bierzmowanie?
    l) pomnaża łaskę uświęcającą,
    2) wyciska na duszy niezatarty znak wyznawcy Chrystusowego,
    3) daje 7 darów Ducha Świętego,
    4) daje łaskę uczynkową, abyśmy wiarę mężnie wyznawali, bronili jej i według niej żyli.
44. Co to znaczy żyć według wiary?
    Żyć według wiary, tzn.:
    a) zachować na co dzień wszystkie przykazania,
    b) spełniać solidnie swoje obowiązki,
    c) żyć w zjednoczeniu z Bogiem przez codzienną modlitwę, niedzielną Mszę św., pilną naukę
    religii, częstą spowiedź i Komunię św.,
    d) wprowadzać w życie przykazania miłości Boga i bliźniego.
45. Przez co Człowiek może utracić wiarę?
    Człowiek może utracić wiarę przez:
    a) zaniedbywanie pogłębiania wiedzy religijnej (np. katechizacji),
    b) opuszczanie modlitwy, Mszy św.,
    c) lekceważenie przykazań Bożych.
46. Kto udziela sakramentu bierzmowania?
    Sakramentu bierzmowania udziela Ks. Biskup, a w nagłych nadzwyczajnych okolicznościach
    każdy upoważniony kapłan.
47. Jakie są najważniejsze ceremonie sakramentu bierzmowania?
    a) włożenie rąk przez ks. biskupa, co oznacza zstąpienie Ducha Świętego,
    b) namaszczenie na czole Krzyżmem św. i słowa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.
48. Co to jest Krzyżmo św.?
    Krzyżmo święte jest to mieszanina oliwy i balsamu, poświęcona w Wielki Czwartek przez ks.
    biskupa w katedrze (oliwa daje sprężystość, balsam goi i konserwuje).
49. Co to jest Najświętszy Sakrament?
    Najświętszy Sakrament jest to prawdziwe Ciało i prawdziwa Krew Pana Jezusa pod
    postaciami chleba i wina.
    51.Co to jest Msza św.?
    Msza św. jest ofiarą Nowego Testamentu, w której Pan Jezus ofiaruje się za nas swemu Ojcu
    niebieskiemu pod postaciami chleba i wina (jest to uobecnienie Ofiary krzyżowej Pana
    Jezusa).
50. Kiedy dobrze uczestniczmy we Mszy św.?
    Wtedy, kiedy jesteśmy obecni w kościele na całej Mszy św., modlimy się wspólnie z
    kapłanem i ofiarujemy się wraz z Panem Jezusem Bogu Ojcu. W pełni uczestniczymy
    wówczas, gdy w czasie Mszy św. przyjmujemy Komunię świętą.
51. Co to jest sakrament pokuty?
    Sakrament pokuty czyli pojednania jest to sakrament, w którym kapłan w zastępstwie
    Chrystusa odpuszcza nam grzechy po chrzcie św. popełnione i daje pomoc, aby stać się
    lepszym człowiekiem.
52. Co to jest rachunek sumienia?
    Rachunek sumienia jest to przypomnienie sobie grzechów od ostatniej dobrej spowiedzi.
53. Co to jest żal za grzechy?
    Żal za grzechy jest to boleść duszy z powodu tego, że obraziliśmy dobrego Boga,
    przepraszanie Go i wewnętrzne nawrócenie
54. Co to jest spowiedź?
    Spowiedź jest to wyznanie grzechów przed kapłanem, aby otrzymać rozgrzeszenie.
55. Co to jest odpust?
    Odpust jest to częściowe lub zupełne darowanie kary doczesnej za grzechy już odpuszczone.
56. Co to jest namaszczenie chorych?
    Namaszczenie chorych jest to sakrament, w którym ciężko chory otrzymuje szczególne łaski
    dla duszy, ulgę w cierpieniu, – niekiedy przywrócenie zdrowia.
57. Co to jest kapłaństwo?
    Kapłaństwo jest to sakrament, który daje władzę głoszenia Słowa Bożego, składania ofiary
    Mszy św. i udzielania sakramentów św. oraz łaskę godnego ich wykonywania.
58. Co to jest sakrament małżeństwa?
    Sakrament małżeństwa jest to nierozerwalny związek ochrzczonych: mężczyzny i kobiety,
    których Chrystus uświęca i uzdalnia do spełnienia obowiązków małżeńskich i rodzinnych.
59. PACIERZ – Modlitwa Pańska, Pozdrowienie Anielski,……, itd.

PROGRAM

Piątek 18.03.2022r.

                   8.15 – Spotkanie dla klas IV – VIII Szkoły Podstawowej w Ostrówku

                   9.15 – Spotkanie dla klas 0 – III Szkoły Podstawowej w Ostrówku

                 10.30 – Spotkanie dla Szkoły Podstawowej w Skrzynnie

                 11.30 – Spotkanie dla Szkoły Podstawowej w Okalewie

                 12.30 – Spotkanie dla Szkoły Podstawowej w Janowie

17.00 – Droga krzyżowa dla wszystkich

17.30 – Msza św. zbiorowa za zmarłych do Miłosierdzia Bożego z nauką rekolekcyjną a po niej wystawienie Najświętszego Sakramentu i Koronka do Miłosierdzia Bożego

                 19.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

Sobota 19.03.2022r.

                   9.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

                 17.30 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

                         Po mszy św. spotkanie z kandydatami do bierzmowania

Niedziela 20.03.2022r.

                   7.30 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

  9.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

10.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną dla dzieci

11.30 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

15.30 – Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego

16.00 – Msza św. z nauką rekolekcyjną

Sobota 26.03.2022r.

                   8.00 –   9.00 Spowiedź wielkopostna

                 16.00 – 17.00 Spowiedź wielkopostna

Rekolekcje poprowadzi były rektor Wyższego Archidiecezjalnego Seminarium Duchownego w Częstochowie, duszpasterz akademicki i wykładowca ks. dr Grzegorz Szumera z Częstochowy.

Drodzy Siostry i Bracia, Wierni Archidiecezji Częstochowskiej,

wczoraj w godzinach wieczornych, Arcybiskup Mieczysław MOKRZYCKI, Metropolita Lwowski, zwrócił się do mnie w rozmowie telefonicznej, z prośbą o pomoc dla wiernych Archidiecezji Lwowskiej w związku z trwającym konfliktem zbrojnym na Ukrainie.

 W odpowiedzi na tę prośbę informuję, że Towarzystwo Patriotyczne Kresy, które działa przy parafii pw. Św. Wojciecha BM w Częstochowie, natychmiast podjęło inicjatywę zorganizowania zbiórki żywności długoterminowej (cukier, mąka, makaron, kasza, olej, konserwy, dania w słoiku itp.) oraz artykułów chemicznych i higieny osobistej.

 Zwracam się do Was, Drodzy Księża i Wierni Archidiecezji Częstochowskiej, aby wyrazem naszej solidarności z ofiarami tego konfliktu, obok modlitwy, były konkretne czyny miłosierdzia i dlatego zachęcam do włączenia się w tę akcję, abyśmy wspólnie mogli pomóc naszym Siostrom i Braciom Archidiecezji Lwowskiej, którzy z lękiem patrzą na rozwój sytuacji na Ukrainie.

 Dary można przynosić do siedziby Towarzystwa Patriotycznego Kresy (kościół pw. Św. Wojciecha BM w Częstochowie, ul. Brzeźnicka 59) od najbliższego poniedziałku, tj. od 28 lutego br., w godzinach od 8.00 do 18.00, a szczegółowe informacje można uzyskać wchodząc na stronę: www.tp.kresy.pl

Wszystkich ludzi o sercu pełnym miłosierdzia otwartym na bliźnich, organizatorów oraz ofiary tego straszliwego konfliktu zawierzam opiece Najświętszej Maryi Panny, Królowej Pokoju, i wstawiennictwu Świętych Cyryla i Metodego, Patronów Europy, i z serca błogosławię.

✠ Wacław DEPO

ARCYBISKUP METROPOLITA CZĘSTOCHOWSKI

W związku inwazją rosyjską na Ukrainę, w imieniu Konferencji Episkopatu Polski, stanowczo potępiam działania Rosji i Władimira Putina, uznając je za niedopuszczalny i haniebny akt barbarzyństwa, skierowany wobec suwerenności i niezależności niepodległego państwa.

Jednocześnie – wraz z całym Kościołem w Polsce – wyrażam moją solidarność ze wszystkimi Ukraińcami, zarówno w Polsce, jak i na Ukrainie, zapewniając ich o naszej bliskości, modlitwie oraz gotowości do pomocy.

W związku z prośbą Ojca Świętego Franciszka, zwracam się do Księży Biskupów oraz wszystkich wiernych, aby Środa Popielcowa była obchodzona w Kościele w Polsce jako dzień postu i modlitwy w intencji pokoju oraz solidarności z Ukrainą. Proszę, aby w każdym kościele i parafii w Polsce zanosić gorące błagania w intencji pokoju, a także w intencji Ukraińców, by Pan pokrzepił ich serca w obecnej dramatycznej sytuacji.

Jako Kościół w Polsce pragniemy przyjść naszym Braciom również z materialną pomocą, dlatego apeluję, aby zarówno w najbliższą niedzielę, jak i w Środę Popielcową, po każdej Mszy Świętej zorganizować zbiórkę ofiar do puszek, które – za pośrednictwem Caritas Polska – zostaną przeznaczone na pomoc uchodźcom wojennym z Ukrainy. Pomoc Kościoła katolickiego w Polsce będzie świadczona sukcesywnie i systemowo za pośrednictwem naszych instytucji charytatywnych – parafialnych, diecezjalnych i ogólnopolskich – w tym, przez Zespół Pomocy Kościołowi na Wschodzie przy Konferencji Episkopatu Polski.

Ponadto, proszę wszystkich wierzących i ludzi dobrej woli o otwartą postawę wobec potrzebujących schronienia.

Królowej Pokoju zawierzam losy Ukrainy i Polski, zapewniając wszystkich o mojej duchowej bliskości i modlitwie.

+ Stanisław Gądecki
Arcybiskup Metropolita Poznański
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski

W niedzielę, 23 stycznia 2022 r., obchodzimy w Kościele powszechnym Niedzielę Słowa Bożego, która w zamyśle papieża Franciszka ma prowadzić do wzrostu świadmości religijnej oraz bliskiej znajomości Pisma Świętego. W dokumencie „Aperiut illis”, który ustanawia to święto, zachęca się do uroczystej intronizacji Biblii w kościołach, poświęcenia jeszcze większej uwagi głoszeniu Słowa oraz medytacji Pisma Świętego, szczególnie przy użyciu metody lectio divina.

Więcej informacji:

– biblista.pl:

https://biblista.pl/

– materiały liturgiczne, komentarze biblijne do czytań niedzielnych, etc.:

http://biblista.pl/images/Diecezje/Lubelska/Materiay-na-Niedziel-Sowa-Boego-23-stycznia-2022.pdf

– nowa aplikacja biblijna opis:

https://biblista.pl/component/content/article/312-dzielo-biblijne-wydarzenia/7524-nowa-aplikacja-biblijna-dzielo-biblijne.html?Itemid=321